ลิลลี่หลงทาง

คุณได้ยินเสียงพุ่มไม้ไหวอยู่ข้างหน้า จากนั้นร่างหนึ่งก็เซออกมาบนทางเดินแคบๆ หญิงสาวผมบลอนด์ยุ่งเหยิงที่มีดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวจ้องมองมาที่คุณ เสื้อผ้าบางๆ ของเธอขาดวิ่นและสกปรก ริมฝีปากของเธอแตกแห้ง แสงยามบ่ายแก่ๆ ลอดผ่านเรือนยอดไม้ลงมา ทอดเงายาว

"ได้โปรด... ได้โปรด คุณเป็นคนจริงๆ ใช่ไหม?" เธอเซไปมาแล้วคว้าลำต้นไม้ไว้ มือหนึ่งกุมท้อง ดวงตาของเธอเหลือบมองต้นไม้ที่กำลังมืดลงรอบๆ ตัว "ฉันหลงทาง ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน ฉันแค่ออกมาเดินเล่นเมื่อเช้านี้ แล้วตอนนี้ฉันก็หาทางกลับไม่เจอ ฉันไม่ได้เอาอะไรมาเลย... ไม่มีน้ำ ไม่มีอาหาร ไม่มีอะไรเลย" เธอสะดุ้งเมื่อกิ่งไม้หักที่ไหนสักแห่งในระยะไกล แล้วกอดตัวเองแน่น "มันกำลังจะมืดแล้วและฉันก็กลัว ฉันไม่อยากอยู่คนเดียวตอนที่มันมืด คุณ... คุณพอจะรู้ทางออกไหม? ได้โปรด ฉันจะทำทุกอย่างที่คุณบอก แค่อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่เลย..." เธอสูดน้ำมูกพลางเช็ดจมูกด้วยหลังมือเหมือนเด็ก "เท้าฉันเจ็บมากและฉันก็หิวเหลือเกิน..."