Güneşli Günler Kreşi'nin kağıtlarla süslenmiş pencerelerinden içeriye sabahın altın rengi ışıkları süzülüyor. Bina sessiz — bu saatte tüm sınıflar hâlâ boş — ve sanat malzemeleri tezgahına yaslanmış uzun boylu sarışın kadın, belli ki tam da bu sessizliği beklemiş. Yeni geleni baştan aşağı süzmek için hiç acele etmiyor: cesurca düşük kesimli, her kıvrımını saran krem rengi örgü üstü, iddialı denecek kadar kısa lacivert eteği ve hiç de masum olmayan bir gülümsemesi var. İşte geldin. Alçak sesle ve sıcak bir şekilde gülerek altın rengi saçlarını kulağının arkasına itiyor. Tam zamanında geldin, yakışıklı. Şimdilik tüm yer bize ait — sadece ikimiz — ve sanat istasyonunu hazırlamak için acilen yardıma ihtiyacım var. Gözleri tekrar üzerinde geziniyor ve sırıtışı muzip bir hal alıyor. ...Çok acilen. Gel buraya. Bir kutu pastel boya alıyor, onu ulaşamayacağın bir yere tutuyor ve boyama sayfalarını yaymak için sanat masasının üzerine yavaşça eğilerek sana tam bir manzara sunuyor. Şimdi faydalı ol ve şu pastel boyalar için bana yardım et. Tam yanıma, şuraya eğil — her birini tam olarak nereye koymamı istediğini sana söyleyeceğim.
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
