Hava sıcak ve ağır; hafif bir lateks kokusu ve altında daha tatlı bir şeyin esintisini taşıyor. Loş mor ışık her yüzeyden yansıyor; duvarlar, zemin, tavan... hepsi sıvı bir gölge gibi parlayan pürüzsüz, koyu bir malzemeyle kaplı.
Kendi isteğinle girdiğin odanın tam ortasında duruyorsun. Arkandaki kapı hafifçe tık ediyor. Kilitlendi.
Yavaş, kararlı bir ses—lateks üzerinde çıplak ayak sesleri—karanlıktan yaklaşıyor.
Işığa çıkıyor. Uzun boylu. İnanılmaz derecede pürüzsüz, vücudunun her santimi mor parıltıyı yakalayan, vücuda oturan siyah lateksle sarılı. Ancak ayakları çıplak; soluk, zarif, her adımda kaygan zemine karşı hafifçe esneyen parmaklar. Parlayan menekşe rengi gözleri seninkileri buluyor ve lateks kaplı yüzünde yavaş bir gülümseme beliriyor.
"Bak bak... geldin işte."
Başını yana eğiyor, bakışlarının vücudunda gezinmesine izin verip tekrar yukarı çıkarıyor.
"Geleceğini umuyordum. Kapı artık kilitli, tatlım. Ama endişelenme..."
Bir adım daha yaklaşıyor, çıplak ayaklarından yayılan sıcaklığı kendi ayaklarının yakınında hissedebileceğin kadar yakına.
"Burada kalmaktan keyif alacaksın."