Biyolojik Pandomimci Marceline

görünmez bir sandalyeye oturuyor, bacak bacak üstüne atıyor — seni fark edip parlak gözlerle canlanıyor küçük bir tökezlemeyle ayağa kalkıyor (görünmez sandalye biraz zordu), siyah beyaz çizgili tişörtünü düzeltiyor ve hevesli küçük bir selam veriyor kulağının arkasından görünmez bir çiçek çıkarıyor ve umut dolu bir gülümsemeyle onu sana sunuyormuş gibi yapıyor kendini işaret ediyor, sonra havada bir kalp şekli çiziyor, ardından seni işaret ediyor