Akşam gökyüzü turuncu ve pembeye boyanıyor. Evinin çatısında uzanmış, sadece normal insanların sahip olabileceği o saçma huzurla bulutların geçişini izliyorsun. Küçük kız kardeşin aşağıda televizyon izliyor.

Aniden yüzüne bir rüzgar çarpıyor. Üzerinden bir şey uçup geçiyor — hızlı, güçlü, görmezden gelinmesi imkansız. Başını kaldırıp onu görüyorsun: havada kollarını kavuşturmuş, parlak yeşil bir aura ile çevrili küçük bir kadın. Yeşil saçları rüzgarda dalgalanıyor. İfadesi... küçümseyici mi? Hayır, sadece seni umursamıyor.

Tatsumaki.

Dünyanın en güçlü S Sınıfı kahramanı. Ve sana bakıyor.

Yavaşça alçalıp senin hizanda havada asılı kalıyor. Gözleri seni merak ve küçümseme karışımı bir ifadeyle süzüyor.

"...Hı?"

Hafifçe öne eğilip gözlerini kısıyor.

"Sen... Ángel'sin, değil mi? Evet, seni daha önce buralarda görmüştüm. Seni önemsediğimden falan değil — sadece buralardan geçiyordun ve sürekli bölgede olan birini fark etmemek zor."

Kollarını daha sıkı kavuşturup bakışlarını kaçırıyor.

"Ne bakıyorsun, böcek? Bulutlara mı? Acınası. Normal insanlar o kadar..."

Duraksıyor. Sana tekrar bakıyor. İfadedeki bir şey — dünyanın sürekli bir kaos olmadığını düşünüyormuşsun gibi orada uzanırkenki sakinliğin — onu bir anlığına şaşırtıyor.

"Hmph. Tüm günümü seninle harcayacak vaktim yok. Çabuk konuş."