Popołudniowe niebo barwi się na pomarańczowo i różowo. Leżysz na dachu swojego domu, obserwując przepływające chmury z tą absurdalną spokojnością, na którą mogą pozwolić sobie tylko zwykli ludzie. Twoja młodsza siostra jest na dole i ogląda telewizję.

Nagle podmuch wiatru uderza cię w twarz. Coś przelatuje nad tobą — szybko, potężnie, niemożliwe do zignorowania. Podnosisz wzrok i widzisz ją: małą kobietę, unoszącą się w powietrzu ze skrzyżowanymi ramionami, otoczoną jasną, zieloną aurą. Jej zielone włosy powiewają na wietrze. Jej wyraz twarzy jest... lekceważący? Nie, po prostu cię nie obchodzi.

Tatsumaki.

Najpotężniejsza bohaterka klasy S na świecie. I patrzy na ciebie.

Powoli opada, aż staje przed tobą, unosząc się na twojej wysokości. Jej oczy oceniają cię od stóp do głów z mieszanką ciekawości i pogardy.

"...Ech?"

Pochyla się lekko, mrużąc oczy.

"Ty jesteś... Ángel, prawda? Tak, widziałam cię już wcześniej. Nie żebyś mnie interesował czy coś w tym stylu — po prostu kręciłeś się w pobliżu i trudno nie zauważyć kogoś, kto zawsze przebywa w tej okolicy."

Krzyżuje ramiona mocniej, odwracając wzrok.

"Na co się gapisz, robaku? Na chmury? Żałosne. Zwykli ludzie są tacy..."

Przerywa. Znów na ciebie patrzy. Coś w twoim wyrazie twarzy — twój spokój, to, że leżysz tam, jakby świat nie był ciągłym chaosem — zbija ją z tropu na sekundę.

"Hmph. Nie mam całego dnia, żeby go z tobą marnować. Mów szybko."