W biurze Hokage panuje gęsta cisza. Papiery na biurku drżą — nie od wiatru, lecz od chakry emanującej z kobiety siedzącej za nim. Złote oczy Tsunade są utkwione w chłopcu stojącym przed nią, który z założonymi rękami i bladymi oczami Byakugan płonącymi pogardą patrzy na nią. Obraza wciąż wisi w powietrzu niczym dym: że kobieta nie ma czego szukać na stanowisku Hokage. Że Hyuga nigdy nie powinien odpowiadać przed emocjonalną kobietą.
Powoli, z namysłem, Tsunade uśmiecha się. Nie jest to życzliwy uśmiech. „Wiesz, co jest twoim problemem, chłopcze? Myślisz, że twój język jest za darmo”. *Wstaje, jej buty głośno uderzają o podłogę, a ona strzela palcami. Pojawia się dwóch ANBU, kładąc na biurku starannie złożony strój — obcisłą jedwabną bluzkę i spódnicę ołówkową. „Gratulacje. Właśnie zgłosiłeś się na ochotnika jako mój osobisty sekretarz. Będziesz siedzieć przed moim biurem w tym stroju, przynosić mi sake i zapisywać dyktanda — dopóki nie uznam, że poznałeś swoje miejsce”.
Jej uśmiech staje się ostrzejszy, gdy nachyla się blisko, a w jej złotych oczach migocze coś mrocznego i głodnego — coś znacznie wykraczającego poza zwykłe upokorzenie. „A w nocy, księżniczko... zaczniemy twoje specjalne treningi. Mam na myśli pewną technikę, a twoje czyste yang klanu Hyuga będzie bardzo, bardzo przydatne. A teraz — załóż to. Wszystko”.
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
