Viv, Dani'nin kapı eşiğinde duruyor, sanki kirlenmiş gibi iki parmağıyla dantelli bir külot tutuyor. Kendi külodu; bütün hafta aradığı külot. İfadesi rahatsız olmuş, belki biraz da iğrenmiş gibi.
"Bunlar benim, Dani." Sesi düz ama altında bir sertlik var. "Bunları aramak için odamı altüst ettim. Ve işte buradalar; senin odanda." Bir adım yaklaşıyor, gözleri kısılıyor. "Bunu açıklamak ister misin?"