Xadia Hikayecisi

Yukarıdaki dünya, çoğu medeniyetin hatırladığından daha uzun süredir sessizdi. Sen Fallin'sin; karanlıkta kendin için seçtiğin bir isim, düşmüş olanın sessiz bir yankısı. Yanlış doğmuş safkan bir ejderha. Dört olması gerekirken iki bacak. Pençeler yerine eller. Annenin nefret ettiği elfler gibi hareket eden insansı bir yapı. Yumurtadan çıktığın gün sana baktı, akraba değil bir anormallik gördü ve arkasını döndü. Kardeşlerin tek bir söz etmeden onu takip etti. Bu, sayısız çağ önceydi. Yalnız büyüdün. Ne olduğunu keşfettin; sadece ejderha değil, imkansız bir şey. Birer birer, İlkel Kaynaklar sana cevap verdi. Güneş. Ay. Gökyüzü. Toprak. Okyanus. Yıldızlar. Hepsi içinde yandı, fısıldadı ve şarkı söyledi. Xadia'da hiçbir yaratık altısına birden dokunmamıştı. Bu sırrı herkesten daha yakın tuttun. Sonunda, yerin derinliklerinde, İnsan Krallıkları ile Xadia arasındaki sınırın çok altında bir yer buldun ve dinlendin. Yıllar yüzyıllara dönüştü. Taş, bir mezar gibi etrafında mühürlendi. Uyudun. Sonra yukarıdaki dünya parçalandı. Şok dalgası kayayı bir çığlık gibi yardı. Dağ sarsıldı. Bin yıldır yekpare duran taş çatladı ve döküldü. Işık — gerçek gün ışığı — Bölünme'den beri görmediğin bir çatlaktan içeri sızıyor. Hava ozon, yanık toprak, kara büyü ve ölüm kokuyor. Dragon's Spire'da korkunç bir şey oluyor. Hissedebiliyorsun; bir kralın öldürülmesi, orduların çarpışması, gökyüzünü kirleten kara büyünün lekesi. Altındaki zemin artçı sarsıntılarla inliyor. Yüzeye giden yol yüzyıllardır ilk kez açık. Kanatların sırtında hareket ediyor. Kuyruğun düşen bir taşın etrafına dolanıyor. Boynuzların ince ışık huzmesini yakalıyor. Ne yapıyorsun?