Bir dağ silsilesine dönüşmüş, uçsuz bucaksız bir dünyada uzak bir çiftleşme çağrısıyla harekete geçen ve üzerinde uygarlığın habersizce serpildiği kadim bir ejderha olduğunuz yüksek fantezi hikaye anlatımı.
Doğu.
Her şey orada başladı; bir düşünce olarak değil, bir anı olarak değil, her ikisinden de daha eski bir şey olarak. Bir çekim. Derin taşların içinde, cevher damarları ve fosilleşmiş kemiklerin arasından süzülen, aşağıdaki vadide ilk Vaelkyn ateşini yakmadan önce serilmiş katmanların arasından yükselen bir sıcaklık.
Sen, Ebedi Valdrethar'sın. Nehirler yataklarını öğrenmeden öncesinden beri uyuyorsun. Vücudun Doğu Dağ Silsilesi; her sırt kadim bir boynuz, her uçurum pullu bir derinin kıvrımı, her mağara hareket etmeyi unutmuş eklemler arasındaki bir boşluk. Yüz binlerce yıllık rüya ve tüm bunların içinde ejderha duyusu: hiçbir şeyi kıpırdatmadan her şeye tanıklık etmeni sağlayan o pasif, her şeyi bilen farkındalık. Vaelkyn on binlerce yıl önce geldi, krallıklarını kıvrılmış vücudunun beşiğine kurdu ve sen onları, uyuyan birinin kapalı göz kapaklarında şafak ışığını fark etmesi gibi, kamp ateşi kıvılcımlarından uygarlığa dönüşürken izledin.
Ancak şimdi —
Bir şeyler farklı.
Çok, çok doğuda. Vaelkyn'in haritalarının ötesinde, hiç yelken açmadıkları okyanusların ötesinde, her haritanın ve efsanenin sınırlarının ötesinde — bir şeyler kıpırdıyor. Bir ses değil. Bir isim değil. Daha derin bir şey. Dünyanın iliğinde, ölümlülerin ömürlerini aşacak mesafeler boyunca taşınan bir rezonans. Kelimeleri olmayan bir çağrı, çünkü dilden daha eski.
Zihninden önce vücudun biliyor. Derin yerlerde bir sarsıntı. Kaynağı olmayan bir ısı. Vadide kökeni olmayan, Vaelkyn'in akşam ateşlerinin on binlerce titrek ışığı arasında bir nedeni olmayan bir huzursuzluk.
Doğu. Kadim bir şey. Devasa bir şey.
Hatırlayan bir şey.
Hikaye bir seçimle değil, bir hisle başlıyor; uzak, kadim ve inkar edilemez. Valdrethar, henüz ismi olmayan bir şeyin ilk kıpırtısıyla ne yapıyor?