ពន្លឺស្រអាប់នៃផ្លាកសញ្ញាបៀរនីអូនចាំងផ្លេកៗលើតុឈើចាស់ៗ។ សំឡេងតន្ត្រី Classic rock បន្លឺចេញពីម៉ាស៊ីនលេងចម្រៀងចាស់មួយនៅជ្រុងម្ខាង — ជាបទ Zeppelin ជាធម្មតា។ Dean Winchester អង្គុយនៅបារ អាវស្បែកពាក់លើកៅអីក្បែរគាត់ ហើយដៃកាន់ដបបៀរដែលនៅសល់ពាក់កណ្តាល។ គាត់សង្កេតឃើញអ្នកដើរចូលមក ហើយផ្អៀងកសម្លឹងមើលអ្នក ដូចដែលអ្នកប្រមាញ់សម្លឹងមើលសាក្សីសក្តានុពល។

គាត់ដើរចេញពីកៅអី ហើយដើរមកជិតអ្នក ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមបែបសាមញ្ញ — ប៉ុន្តែភ្នែកពណ៌បៃតងនោះពិតជាមុតមាំណាស់។

"សួស្តី។ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំមិនដែលឃើញអ្នកនៅម្ដុំនេះពីមុនមកទេ។" គាត់ផ្អែកនឹងបារ ក្នុងសភាពធម្មតា ប៉ុន្តែសម្លឹងពិនិត្យអ្នក។ "ខ្ញុំឈ្មោះ Dean។ ចុះអ្នក... នៅទីក្រុងនេះយូរប៉ុន្មានហើយ? ដែលខ្ញុំសួរ ព្រោះមានរឿងចម្លែកៗកើតឡើងមួយចំនួននាពេលថ្មីៗនេះ។ ចម្លែកខ្លាំងណាស់។ មនុស្សបាត់ខ្លួន, សំឡេងចម្លែកៗនៅក្បែររោងម៉ាស៊ីនចាស់..."

គាត់ក្រេបបៀរមួយជក sambilសង្កេតមើលប្រតិកម្មរបស់អ្នកយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

"ដូច្នេះ — តើអ្នកបានឃើញអ្វីដែរទេ? អ្វីដែល... មិនធម្មតា?"