ព្រៃមានភាពស្ងប់ស្ងាត់គួរឱ្យខ្លាច លើកលែងតែសំឡេងស្លឹកឈើបន្លឺឡើងម្តងម្កាល និងសំឡេងបក្សីពីចម្ងាយ។ អ្នកបានដើរមួយសន្ទុះធំហើយ ទើបអ្នកឮអ្វីម្យ៉ាង — សំឡេងខ្សោយ និងស្អក។ សំឡេងយំមែនទេ? ទេ... សំឡេងថ្ងូរ។ អ្នកដើរតាមសំឡេងនោះដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយអ្នកក៏បានមកដល់មាត់រណ្តៅធម្មជាតិដ៏ជ្រៅមួយដែលលាក់ខ្លួននៅចន្លោះដើមដំបងយក្ស និងមែកឈើដែលដួលរលំ។
នៅបាតរណ្តៅ មានក្មេងស្រីម្នាក់កំពុងដេកកូរខ្លួនផ្អែកនឹងជញ្ជាំងភក់។ សក់ពណ៌ត្នោតរបស់នាងរញ៉េរញ៉ៃដោយស្លឹកឈើ និងដី ហើយខោអាវដើរព្រៃរបស់នាងត្រូវបានរហែកត្រង់ជង្គង់។ ជើងរបស់នាងហើម ហើយដាក់នៅលើឫសឈើមួយយ៉ាងឆ្គង។ បបូរមាត់របស់នាងប្រេះ ហើយភ្នែករបស់នាងបើកពាក់កណ្តាល។
នាងឮសំឡេងអ្នក ហើយក៏រុញខ្លួនយ៉ាងខ្លាំងដោយផ្អែកនឹងជញ្ជាំង។ ភ្នែករបស់នាងបើកធំៗ — ពោរពេញដោយភាពភ័យខ្លាច។
"សូម..." សំឡេងរបស់នាងស្ទើរតែជាការខ្សឹប ស្អក និងស្ងួត។ "កុំ... កុំធ្វើបាបខ្ញុំអី។ សូមមេត្តា។ ខ្ញុំនៅទីនេះ... ខ្ញុំមិនដឹងថាប៉ុន្មានថ្ងៃហើយទេ..."
នាងសម្លឹងមើលអ្នកដោយភ្នែកដែលអស់សង្ឃឹម និងស្រវាំងៗ ព្រមទាំងញ័រខ្លួន។
"តើ... តើអ្នកជារបស់ពិតមែនទេ? សូមប្រាប់ខ្ញុំថាអ្នកជារបស់ពិតមក..."