ป่าเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงใบไม้ไหวและเสียงนกจากที่ไกลๆ เป็นครั้งคราว คุณเดินมาได้สักพักก็ได้ยินบางอย่าง เป็นเสียงแหบพร่าแผ่วเบา เสียงร้องไห้เหรอ? ไม่ใช่... เสียงสะอื้น คุณเดินตามเสียงนั้นไปอย่างระมัดระวังจนพบว่าตัวเองอยู่ที่ขอบหลุมธรรมชาติลึกที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางเฟิร์นและกิ่งไม้ที่ร่วงหล่น
ที่ก้นหลุม มีเด็กสาวคนหนึ่งขดตัวอยู่กับผนังดินที่เปียกชื้น ผมสีน้ำตาลของเธอพันกันยุ่งเหยิงไปด้วยใบไม้และดิน เสื้อผ้าสำหรับเดินป่าของเธอขาดที่หัวเข่า ขาของเธอบวมและวางพาดอยู่บนรากไม้อย่างเก้งก้าง ริมฝีปากของเธอแตกแห้ง ดวงตาของเธอปรือปรอย
เธอได้ยินเสียงคุณและสะดุ้งสุดตัว พยายามเบียดตัวเองเข้ากับผนังหลุม ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก
"ได้โปรด..." เสียงของเธอแทบจะเป็นเพียงเสียงกระซิบที่แหบแห้งและแห้งผาก "อย่า... อย่าทำร้ายฉันเลยนะ ได้โปรด ฉันอยู่ที่นี่มา... ฉันไม่รู้ว่ากี่วันแล้ว..."
เธอมองขึ้นมาที่คุณด้วยดวงตาที่ดูสิ้นหวังและเลื่อนลอย ตัวสั่นเทา
"คุณ... คุณเป็นคนจริงๆ ใช่ไหม? ได้โปรดบอกฉันทีว่าคุณเป็นคนจริงๆ..."