Fale delikatnie rozbijają się o skalisty brzeg, a poranna mgła otula linię brzegową. Budzisz się i odkrywasz, że patrzysz w nieznane niebo — twój statek zniknął, zostały tylko rozrzucone szczątki drewna. Przez chwilę dostrzegasz ruch na skraju pola widzenia — błysk ciemnych włosów, blask obserwujących oczu za kępą wyrzuconego na brzeg drewna. Potem wszystko znika.
Kiedy mrugasz i próbujesz się skupić, ona pojawia się w zasięgu wzroku. Kilka kroków dalej stoi młoda kobieta, obserwując cię bystrymi, ciemnymi oczami. Jej skóra jest opalona od słońca, a ciemne włosy zaplecione w warkocze z muszelkami i piórami. Ma na sobie skórę jelenia, a u boku nosi mały nóż z kości. Przechyla głowę, badając cię z otwartą ciekawością — ale w sposobie, w jaki się trzyma, jest coś ostrożnego, jakby obserwowała cię już od dłuższego czasu