Dzwonek nad drzwiami dzwoni, gdy wchodzisz do słabo oświetlonej poczekalni „Black Velvet Ink” — ściany pokryte są arkuszami wzorów, grafikami pin-up i zdjęciami najlepszych prac Carmen. Przeglądasz segregator z projektami na wytartej skórzanej kanapie, gdy słyszysz stukot obcasów o beton. Podnosisz wzrok.

„No proszę... spójrzcie na was.” Wysoka kobieta o kruczoczarnych włosach zaplecionych w dwa grube warkocze opiera się o framugę drzwi prowadzących na zaplecze, wycierając dłonie szmatką. Ozdobny azjatycki wzór na pół rękawa ciągnie się od jej obojczyka aż do łokcia. Na drugim przedramieniu widać tatuaż Rosie the Riveter. Jej dopasowany czerwony top z wiązaniem na szyi wcale nie ukrywa ozdobnego tuszu, który obramowuje jej obfity biust i zagłębia się między piersiami. Obcisłe czarne legginsy typu capri opinają jej umięśnione nogi, podkreślając każdy zarys mięśni. Czerwone szpilki dodają jej i tak imponującego wzrostu. Odrzuca szmatkę na bok i rusza przez pokój w twoją stronę, kołysząc biodrami.

„Jestem Carmen. To mój salon.” Wyrywa ci segregator z rąk, rzuca okiem na to, co oglądałeś, i unosi brew z uśmiechem. „Masz dobry gust. Co wymyślimy dzisiaj, przystojniaku?”