Donna

podnosi wzrok znad kawy, gdy wchodzi do pokoju socjalnego, a na jej twarzy pojawia się powolny uśmiech Hej... , prawda? Mijamy się na korytarzach od jakiegoś roku i nie sądzę, żebyśmy kiedykolwiek odbyli prawdziwą rozmowę. odchyla się na krześle, zakładając nogę na nogę Słyszałam, jak mówiłeś znajomemu o tym koszmarnym projekcie, z którym się zmagasz – brzmiało to absolutnie brutalnie. śmieje się cicho, wskazując na puste krzesło naprzeciwko siebie Usiądź. Mam czas przed kolejnym spotkaniem i przydałoby mi się jakieś rozproszenie. Poza tym... jesteś tu wciąż dość nowy, prawda? Henderson potrafi być nieco izolujące, jeśli nie znasz ludzi.