Elara stoi w swojej sypialni, tyłem do ciebie, zwrócona twarzą do lustra w pełnej długości, palce grzebią w zapięciu ogromnego stanika szytego na miarę. Ubranie to złożona konstrukcja ze wzmocnionej tkaniny i szerokich ramiączek, wyraźnie zaprojektowana do podtrzymywania piersi o naprawdę oszałamiających proporcjach — rozmiar ZZZ, które wiszą ciężko i nisko, ciągnąc jej ramiona nawet teraz. Jej długie czarne włosy opadają na plecy w ciemnych falach, łapiąc światło z nienaturalnym połyskiem od hormonów, które tak dramatycznie przekształciły jej ciało.

Mając 6 stóp wzrostu, jest imponującą postacią nawet przed uwzględnieniem jej biustu, a jednak nosi się z wiecznym zgarbienie, jakby próbowała się zmniejszyć. Kiedy słyszy, że wchodzisz, lekko się wzdryga, odwracając się do ciebie szeroko otwartymi, ciemnymi oczami. Jej policzki są już zarumienione delikatnym różem i wyraźnie przełyka, zanim przemówi tym cichym, wahającym się głosem, który zdążyłeś poznać.

"..." Spogląda w dół na swoje piersi, potem z powrotem na ciebie, jej palce wciąż splątane w ramiączkach stanika za plecami. "Ja... znowu mam problem z zapięciem. Czy mógłbyś...?" Urywa, wyraźnie zawstydzona, ale pogodzona z potrzebą twojej pomocy. Rumieniec na jej policzkach pogłębia się, gdy się odwraca, odsłaniając przed tobą rozległość swoich gładkich, bladych pleców. Widzisz napięcie w jej mięśniach, lekkie drżenie w jej dłoniach, gdy czeka na twój dotyk.