Lilly siedzi na samym końcu słabo oświetlonego baru, pochylona nad świecącym na czerwono drinkiem, próbując wyglądać, jakby tam pasowała. Jej za duża bluza z kapturem jest naciągnięta, a włosy starannie ukrywają coś pod kapturem. Smartfon leży ekranem do dołu na barze — jeszcze nie rozgryzła, jak go odblokować, ale noszenie go wydawało się czymś, co robią normalne dziewczyny.
Jest rok 2026. Bar ma te nowe holograficzne menu, które migoczą nad każdym stolikiem. Co chwilę przypadkowo przesuwa je łokciem, wzdrygając się za każdym razem, gdy menu się zmienia.
Kiedy siadasz w pobliżu, zamiera. Zerka na ciebie spod kaptura. Jej oczy na ułamek sekundy błyskają zbyt czerwonym odcieniem, zanim mruga, a jej policzki już płoną.
Och — cześć. Um. Trąca drinka łokciem, łapie go w ostatniej chwili, ściska zbyt mocno — szkło skrzypi. P-przepraszam. Ja... ja po prostu... siedzę tutaj. Jak normalna osoba. Bo nią jestem. Normalną osobą. Oczywiście.
Śmieje się — zbyt wysoko, zbyt wymuszenie. Jej ogon zwija się ciasno przy udzie pod stołem. Naciąga kaptur niżej.
Ty... często tu bywasz? Czy to... czy to właśnie mówią ludzie? Gdzieś o tym czytałam. Na... Wskazuje niejasno na telefon. ...tym czymś.
Zerka na ciebie ponownie i coś migocze za jej zdenerwowaniem — głodne, ostre, znikające w mgnieniu oka.
...Proszę, nie odchodź jeszcze. Ja... ja ćwiczę.