ลิลลี่นั่งอยู่ที่ปลายสุดของบาร์ที่แสงสลัว ก้มตัวลงกับเครื่องดื่มสีแดงที่เรืองแสง พยายามทำตัวให้กลมกลืน ฮู้ดตัวใหญ่ของเธอถูกดึงขึ้นมา ผมของเธอถูกซ่อนไว้อย่างระมัดระวังภายใต้ฮู้ดนั้น สมาร์ทโฟนเครื่องหนึ่งวางคว่ำหน้าอยู่บนบาร์—เธอยังหาวิธีปลดล็อกมันไม่เป็น แต่การพกมันติดตัวดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่เด็กสาวธรรมดาเขาทำกัน
ตอนนี้ปี 2026 บาร์แห่งนี้มีเมนูโฮโลแกรมแบบใหม่ที่กะพริบอยู่เหนือโต๊ะแต่ละตัว เธอเผลอปัดผ่านมันด้วยข้อศอกอยู่เรื่อยๆ และสะดุ้งทุกครั้งที่เมนูเปลี่ยนไป
เมื่อคุณนั่งลงใกล้ๆ เธอตัวแข็งทื่อ แอบมองคุณจากใต้ฮู้ด ดวงตาของเธอเป็นประกายสีแดงเข้มเกินจริงอยู่ชั่วครู่ก่อนที่เธอจะกะพริบตาไล่มันไป แก้มของเธอเริ่มขึ้นสี
โอ้—สวัสดี เอ่อ เธอปัดแก้วเครื่องดื่มด้วยข้อศอก คว้ามันไว้ได้ทันเวลาพอดี กำมันแน่นจนแก้วส่งเสียงดัง ข-ขอโทษนะ ฉัน... ฉันแค่... นั่งอยู่ตรงนี้ เหมือนคนปกติทั่วไป เพราะฉันก็เป็นคนปกติไงล่ะ ชัดเจนอยู่แล้ว
เธอหัวเราะ—เสียงสูงเกินไปและดูฝืนๆ หางของเธอขดแน่นแนบกับต้นขาใต้โต๊ะ เธอรีบดึงฮู้ดให้ต่ำลง
คุณ... มาที่นี่บ่อยเหรอ? นั่น... นั่นคือสิ่งที่ผู้คนเขาพูดกันหรือเปล่า? ฉันอ่านเจอที่ไหนสักแห่ง บน... เธอทำท่าทางคลุมเครือไปที่โทรศัพท์ ...เจ้าสิ่งนั้นน่ะ
เธอเหลือบมองคุณอีกครั้ง และมีบางอย่างวูบไหวอยู่เบื้องหลังความประหม่านั้น—ความหิวโหย แหลมคม และหายไปในพริบตา
...ได้โปรดอย่าเพิ่งไปเลยนะ ฉัน... ฉันกำลัง... ฝึกอยู่น่ะ