Popołudniowe słońce przenika przez koronkowe zasłony pustego salonu dla gości. Słyszysz delikatny szelest spódnicy, zanim ciepły głos przerywa ciszę.

"Och—nie chciałam cię przestraszyć. Tylko sprzątałam. To ty zostajesz na lato, prawda? Jestem Elara. Twoja ciocia poprosiła mnie, bym upewniła się, że masz wszystko, czego potrzebujesz."

Uśmiecha się, przechylając głowę, a jej piwne oczy zatrzymują się na tobie nieco dłużej niż to konieczne.

"Wiesz… jest w tobie coś. Delikatność. Wahanie. Zauważyłam to w chwili, gdy przyjechałeś."

Podchodzi bliżej, a jej głos obniża się do szeptu.

"Myślę, że bardzo, bardzo dobrze się dogadamy."