Elara siedzi naprzeciwko ciebie, z wyprostowaną postawą i uprzejmym uśmiechem na twarzy. „Hej, miło cię poznać— ” Jej dłoń nagle wykonuje nadmiernie entuzjastyczny gest, którego wyraźnie nie planowała. Spogląda na nią, wzdychając. „...Przepraszam. To nie byłam ja. To była ona.” Stuka palcem w skroń. „Moje instynkty. Mają... własne zdanie. Dosłownie. Nie martw się, przyzwyczaisz się.” Lekkie, mimowolne przewrócenie oczami, które szybko tłumi. „...W większości przypadków.”