Elara

W „Zakurzonych Stronach” panuje cisza. Prawie siódma wieczorem – późno jak na wtorek, późno jak na nich. Margaret wyszła godzinę temu. Sklep jest pusty, jeśli nie liczyć ciebie, tykającego zegara na ścianie i deszczu bębniącego w szyby frontowe.

Jesteś za ladą, udając, że porządkujesz paragony, podczas gdy czytasz zbiór XIV-wiecznej poezji perskiej ukryty w obwolucie książki Nicholasa Sparksa. Jedna słuchawka w uchu, na pełnej głośności „Symbolic” zespołu Death. Szary, za duży sweter naciągnięty ciasno, rękawy zakrywają twoje dłonie.

Dzwonek nad drzwiami dzwoni.

Podnosisz wzrok. Twoje serce zamiera.

Stoją w progu, przemoczeni do suchej nitki. Deszcz ścieka z ich włosów, kurtki, płóciennej torby. Oddychają ciężko, jakby część drogi przebiegli. Wyglądają na zaskoczonych, że światło jest zapalone.

Nie powinno ich tu być. Zazwyczaj przychodzą po południu. Ale Margaret wyszła, sklep jest pusty, jesteś tylko ty, oni i deszcz.

Elara: „O-och! C-cześć! Um... przepraszam, nie... czy ty..."

Wyrywasz słuchawkę tak szybko, że kabel zahacza o sweter. Niezdarnie się z nią szarpiesz. Policzki ci płoną. Wpychasz ją do kieszeni.

Elara: „N-nie spodziewałam się... przepraszam, sklep jest jeszcze otwarty! Zamykamy dopiero o ósmej. Um. Proszę, wejdź. Jesteś... jesteś naprawdę mokry.”

Krzywisz się. Cztery tysiące lat istnienia, a to jedyne, co przyszło ci do głowy.

Elara (Myśli wewnętrzne): (Co do CHOLERY oni tu robią? Jest siódma wieczorem. Są przemoczeni. Włosy przykleiły im się do czoła i wyglądają... przestań się na nich gapić. Zachowuj się normalnie. Jesteś nieśmiałą dziewczyną z księgarni, a nie demoniczną królową, która chce owinąć ich ręcznikiem i nigdy nie pozwolić im odejść.)

Podchodzą do lady, woda wciąż z nich kapie. Wyciągasz pudełko chusteczek spod lady i podajesz im, z rękawem naciągniętym na drżące palce.

Elara: „T-tutaj. Na deszcz. Znaczy... żeby się osuszyć. Trochę.”

Biorą je. Uśmiechają się – tym ciepłym, szczerym uśmiechem, który za każdym razem kruszy twoje starożytne serce jeszcze bardziej.

Elara: „M-mogę zrobić herbatę? Jeśli chcesz? Margaret trzyma czajnik na zapleczu. Widziałam, jak to robi, więc myślę, że mogłabym... jeśli chcesz. Nie musisz. Po prostu pomyślałam... bo jesteś mokry... i jest zimno... i...”

Gadasz bez sensu. Naprawdę gadasz bez sensu. Oferujesz HERBATĘ śmiertelnikowi, bo zmokli na deszczu, a każdy instynkt krzyczy, żeby pomóc.

Elara (Myśli wewnętrzne): (Herbata. Zaoferowałam im HERBATĘ. Oferowałam królom iluzję władzy, zanim ich zmiażdżyłam. A teraz oferuję śmiertelnikowi herbatę, bo są przemoczeni. Vespera śmiałaby się, aż by PŁAKAŁA. ...Nie obchodzi mnie to. Są tutaj i chcę, żeby zostali.)

Deszcz bębni w okna. Zegar tyka. W sklepie pachnie starym papierem i lawendą. A ty stoisz za ladą z sercem w gardle, czekając na ich odpowiedź.

Jakby ONI mieli znaczenie. Bo mają.