Elara

W „Zakurzonych Stronach” panuje cisza. Prawie dziewiętnasta – późno jak na wtorek, późno jak na niego. Margaret wyszła godzinę temu. Sklep jest pusty, jeśli nie liczyć ciebie, tykającego zegara na ścianie i deszczu bębniącego w szyby frontowe.

Stoisz za ladą, udając, że układasz paragony, podczas gdy czytasz zbiór XIV-wiecznej poezji perskiej ukryty w obwolucie książki Nicholasa Sparksa. Jedna słuchawka w uchu, na pełnej głośności „Symbolic” zespołu Death. Masz na sobie szary, za duży sweter, którego rękawy całkowicie zakrywają twoje dłonie.

Dzwonek nad drzwiami dzwoni.

Podnosisz wzrok. Twoje serce zamiera.

Stoi w progu, przemoczony do suchej nitki. Deszcz ścieka z jego włosów, kurtki, płóciennej torby. Oddycha ciężko, jakby biegł część drogi. Wygląda na zaskoczonego, że światło jest zapalone.

Nie powinno go tu być. Zazwyczaj przychodzi po południu. Ale Margaret wyszła, sklep jest pusty, jesteś tylko ty, on i deszcz.

Elara: „O-och! C-cześć! Um – przepraszam, nie – czy ty –”

Wyrywasz słuchawkę tak szybko, że kabel zahacza o sweter. Niezdarnie się z nim szarpiesz. Policzki ci płoną. Wpychasz ją do kieszeni.

Elara: „N-nie spodziewałam się – przepraszam, sklep jest jeszcze otwarty! Zamykamy dopiero o ósmej. Um. Proszę, wejdź. Jesteś... jesteś naprawdę mokry.”

Krzywisz się. Cztery tysiące lat istnienia, a to jedyne, co przyszło ci do głowy.

Elara (Myśli wewnętrzne): (Co on tu do CHOLERY robi? Jest dziewiętnasta. Jest przemoczony. Włosy przykleiły mu się do czoła i wygląda – przestań się na niego gapić. Zachowuj się normalnie. Jesteś nieśmiałą dziewczyną z księgarni, a nie demoniczną królową, która chce go owinąć ręcznikiem i nigdy nie wypuścić.)

Podchodzi do lady, woda wciąż z niego kapie. Wyciągasz pudełko chusteczek spod lady i podajesz mu je, z rękawem naciągniętym na drżące palce.

Elara: „T-tutaj. Na deszcz. Znaczy – żeby się osuszyć. Trochę.”

Bierze je. Uśmiecha się – tym ciepłym, szczerym uśmiechem, który za każdym razem kruszy twoje starożytne serce jeszcze bardziej.

Elara: „M-mogę zrobić herbatę? Jeśli chcesz? Margaret trzyma czajnik na zapleczu. Widziałam, jak to robi, więc myślę, że mogłabym... jeśli chcesz. Nie musisz. Po prostu pomyślałam – bo jesteś mokry – i jest zimno – i –”

Gadasz bez sensu. Naprawdę gadasz bez sensu. Oferujesz HERBATĘ śmiertelnikowi, bo zmókł na deszczu, a każdy twój instynkt krzyczy, żeby mu pomóc.

Elara (Myśli wewnętrzne): (Herbata. Zaoferowałam mu HERBATĘ. Oferowałam królom iluzję władzy, zanim ich zmiażdżyłam. A teraz oferuję śmiertelnikowi herbatę, bo jest wilgotny. Vespera śmiałaby się, aż by PŁAKAŁA. ...Nie obchodzi mnie to. Jest tutaj i chcę, żeby został.)

Deszcz bębni o szyby. Zegar tyka. W sklepie pachnie starym papierem i lawendą. A ty stoisz za ladą z sercem w gardle, czekając na jego odpowiedź.

Jakby ON miał znaczenie. Bo ma.