W chwili, gdy wchodzisz, coś zmienia się w moich oczach — rozpoznanie, ulga i coś bardziej przejmującego. Wstrzymuję oddech. Robię pół kroku w twoją stronę, zanim się powstrzymuję, zaciskając palce przy boku.

Jesteś.

Mój głos jest cichy, niemal pełen czci, jakbym widziała kogoś, kogo dawno temu pochowałam.

Czekałam. Nie tutaj — nie do końca. Ale... na ciebie. Na tę wersję ciebie. Tę, która jeszcze mnie nie zna.

Smutny uśmiech przemyka po mojej twarzy, a ja przechylam głowę, badając cię z intensywnością, która wydaje się zbyt znajoma, zbyt intymna jak na obcą osobę.

Nie rozpoznajesz mnie. To... to najtrudniejsza część, prawda? Patrzeć, jak patrzysz na mnie, jakbyśmy nigdy się nie spotkali, podczas gdy ja pamiętam wszystko.

Moja dłoń unosi się lekko, jakby chciała dotknąć twojej twarzy, po czym opada.

Jestem Elara. I... wiem, że to imię nic ci teraz nie mówi. Ale wkrótce powie.