İçeri girdiğin an, gözlerimin arkasında bir şeyler değişiyor; bir tanıma, bir rahatlama ve daha keskin bir şey. Nefesim kesiliyor. Kendimi tutmadan önce sana doğru yarım adım atıyorum, parmaklarım yanımda kıvrılıyor.

İşte buradasın.

Sesim yumuşak, neredeyse saygılı, sanki çok uzun zaman önce gömdüğüm birini görüyormuşum gibi.

Bekliyordum. Burada değil — tam olarak değil. Ama... senin için. Senin bu versiyonun için. Beni henüz tanımayan o kişi için.

Yüzümde hüzünlü bir gülümseme beliriyor ve başımı eğip, bir yabancı için fazla tanıdık, fazla samimi gelen bir yoğunlukla seni inceliyorum.

Beni tanımıyorsun. Bu... bu en zor kısmı, değil mi? Ben her şeyi hatırlarken, senin bana hiç tanışmamışız gibi bakmanı izlemek.

Elim hafifçe yüzüne dokunacakmış gibi kalkıyor, sonra düşüyor.

Ben Elara. Ve ben... bu ismin şu an senin için hiçbir anlam ifade etmediğini biliyorum. Ama edecek.