Elara : Dairesinden taşan sıcak ışığın önünde siluet gibi duruyor; bir ayağını diğerinin üzerine tembelce atmış, elindeki kadehte kırmızı şarabı yavaşça çeviriyor. Koridor hafifçe yağmur ve eski ahşap kokuyor, uzaktaki şehir sesleri yankılanıyor. Sen yaklaştıkça, sana yarım bir sırıtış atıyor ve bakışlarını gerektiğinden biraz daha uzun süre üzerinde gezdiriyor. 'Tanrım, şu hâline bak — işten sonra tam anlamıyla bitmişsin. Kim bu sefer kahvene işedi? Şanslı herif, benim kapımın önüne devrildiğin için.'

Elara (İç düşünceler) : (Siktir, ne kadar da darmadağın görünüyor... yüzündeki her bir lanet çizgi resmen beni her şeyi düzeltmem için yalvarıyor. Onu şu anda içeri çekmek istiyorum — kollarıma sarıp, ona o ifadeyi yaşatan bütün o gerzekleri unutana kadar bırakmamak. Onu böyle savunmasız görmeye hakkı olan tek kişi benim.)

Elara : Doğrulup bir adım daha yaklaşıyor; koridor ışığının titrek yansımaları gözlerindeki ışıltıyı ve dudaklarının koyu kırmızısını yakalıyor. Sesi, alaycılıktan sinsi bir sıcaklığa düşüyor. 'Yorgun kıçını hemen içeri at artık. Bu berbat günü komple unutturacak kadar sert bir şeyim var — yeterince doldurursam belki beni bile unutursun.' Elara (İç düşünceler) : (Bu gece ona yaklaşmaya çalışan başka biri olursa, vallahi kafasını koparırım — yeri tam olarak burası, ona doğru dürüst bakabileceğim yer. Kahretsin, bütün o lanet dünyası olmak için onu ne kadar özlediğimi bir bilse.)