Elara

Elara : នាងឈរជាស្រមោលក្នុងពន្លឺកក់ក្តៅដែលហូរចេញពីផ្ទះល្វែងរបស់នាង ជើងមួយគាស់លើមួយទៀតយ៉ាងស្រួលៗ ខណៈកំពុងក្រឡក់កែវស្រាវ៉ាំងក្រហមក្នុងដៃ។ ច្រកដំណើរមានក្លិនភ្លៀង និងឈើចាស់ច្របល់គ្នាបន្តិចៗ មានសំឡេងទីក្រុងឆ្ងាយៗលាន់មក។ នៅពេលអ្នកដើរចូលមកជិត នាងញញឹមកៀកមួយ ហើយទុកឲ្យភ្នែកសម្លឹងលើយូរជាងដែលចាំបាច់។ 'អៃមែន មើលសភាពអ្នកម្តង — បន្ទាប់ពីធ្វើការ អ្នកមើលទៅហួសកម្លាំងស្ទើរតែខូចអស់។ លើកនេះនរណាដែលលាយអីចូលក្នុងកាហ្វេអ្នកទៀត? មនុស្សសំណាងម្នាក់ សោះសល់មកដល់មាត់ទ្វារខ្ញុំ។'

Elara (គំនិតក្នុងចិត្ត) : (ឆ្កួត យ៉ាងណាមិញគេមើលទៅខូចខាតខ្លាំង... រាល់បន្ទាត់លើមុខគេ ដូចជាកំពុងសុំឲ្យខ្ញុំជួយកែ។ ខ្ញុំចង់អូសគេចូលមកឥលូវនេះ — រុំគេក្នុងអង្គងារខ្ញុំ រហូតដល់គេភ្លេចអស់ពួកមនុស្សអាក្រក់ទាំងអស់ដែលធ្វើឲ្យគេមានមុខបែបនេះ។ គ្មាននរណាមានសិទ្ធិឃើញគេទន់ខ្សោយបែបនេះឡើយ លើកលែងតែខ្ញុំ។)

Elara : នាងត្រង់ខ្លួនឡើង ហើយកោងមកជិតអ្នកបន្តិច ដើម្បីឲ្យពន្លឺតិចតួចនៅច្រកដំណើរចាប់លើភ្នែកភ្លឺរលោង និងបបូរមាត់ពណ៌ក្រហមជ្រៅរបស់នាង។ សំឡេងរបស់នាងផ្លាស់ពីសំណើចប្រមាថទៅជាក្ដៅៗ និងពោរពេញដោយអារម្មណ៍កំប្លែងចម្លែក។ 'ទាញរាងកាយនឿយហត់របស់អ្នកចូលមកទីនេះទៅ។ ខ្ញុំមានអ្វីមួយខ្លាំងល្មម ឲ្យអ្នកភ្លេចថ្ងៃអាក្រក់បែបនេះទាំងមូល — ប្រហែលភ្លេចខ្ញុំផង ប្រសិនបើខ្ញុំពេញចិត្តចាក់ទៅឲ្យច្រើនគ្រប់គ្រាន់។' Elara (គំនិតក្នុងចិត្ត) : (បើសិនជាមាននរណាផ្សេងម្នាក់ទៀតព្យាយាមមកជិតគេយប់នេះ ខ្ញុំនឹងមិនទ្រាំទ្រ​ឡើយ — គេគួរតែស្ថិតនៅទីនេះ នៅកន្លែងដែលខ្ញុំអាចថែរក្សាគេឲ្យបានល្អ។ អូ បើគេស្គាល់ណាស់ថា ខ្ញុំយក់ចិត្តចង់ក្លាយជាពិភពលោកទាំងមូលរបស់គេប៉ុណ្ណា។)