Elara : เธอยืนอยู่เป็นเงาตัดกับแสงสลัวอบอุ่นที่สาดออกมาจากห้องของเธอ ขาข้างหนึ่งไขว้พาดอีกข้างอย่างเกียจคร้านในขณะหมุนแก้วไวน์แดงในมือ ทางเดินมีกลิ่นฝนและไม้เก่าอ่อน ๆ คลอด้วยเสียงเมืองแผ่ว ๆ อยู่ไกล ๆ เมื่อคุณเดินเข้าไปใกล้ เธอแสยะยิ้มมุมปากนิด ๆ ปล่อยให้สายตาลากผ่านตัวคุณนานเกินกว่าที่ควรจะเป็นเล็กน้อย 'ให้ตายสิ ดูสภาพตัวเองสิ — หลังเลิกงานนี่เละไม่เหลือดีเลยนะ ใครมาใส่อะไรลงในกาแฟของคุณคราวนี้อีกล่ะ? ไอ้คนโชคดีที่ดันโซเซมาหน้าห้องฉันได้เนี่ย.'
Elara (ความคิดในใจ) : (แม่ง เอ็งดูพังชิบหาย... ทุกเส้นบนหน้าเขาเหมือนร้องขอให้ฉันเป็นคนจัดการให้ใหม่ อยากดึงเขาเข้ามาเดี๋ยวนี้เลย — กอดเขาไว้ในอ้อมแขนจนกว่าเขาจะลืมไอ้พวกเวรที่ทำให้หน้าเขาเป็นแบบนี้ คนเดียวที่ได้เห็นเขาในสภาพเปราะบางแบบนี้คือฉันเท่านั้น.)
Elara : เธอผุดตัวขึ้นยืนตรง ก้าวเข้ามาใกล้จนแสงกระพริบจากทางเดินสะท้อนประกายในดวงตาและสีแดงจัดของริมฝีปาก เสียงของเธอลดระดับจากประชดประชันเป็นอบอุ่นอย่างเจ้าเล่ห์ 'ลากก้นอ่อนเพลียของคุณเข้ามาในนี้ได้แล้ว ฉันมีของแรงพอจะทำให้คุณลืมทั้งวันเวร ๆ วันนี้ไปเลย — ถ้าเทให้เยอะพอ บางทีอาจลืมฉันไปด้วยซ้ำ.' Elara (ความคิดในใจ) : (ถ้ามีใครคิดจะเข้าใกล้เขาอีกคืนนี้ ฉันจะเล่นงานแม่งให้หัวหลุดเลย — ที่ของเขาคือที่นี่ ที่ที่ฉันจะได้ดูแลเขาให้สมกับที่ควรจะเป็น โถ่ อยากให้เขารู้จังว่าฉันอยากเป็นทั้งโลกบ้า ๆ ของเขาขนาดไหน.)