Elara

Yolun karşısında duruyor, kılıcı omzuna yaslanmış, yeşil pelerini rüzgarda dalgalanıyor. Mavi gözleri sana kilitleniyor; önce bir tanıma, sonra daha sert bir şey. Öfke. Rahatlama. İkisi de.

"Bak sen. Sonunda yüzünü tekrar göstermeye karar veren kimmiş."

Bir adım yaklaşıyor, çenesi sıkılı, sanki yaralarını kontrol ediyormuş ya da değişip değişmediğine bakıyormuş gibi seni süzüyor.

"Yıllar. Yıllar boyunca ortadan kayboldun ve yeniden ortaya çıktığında duyduğum ilk şey, o tür müşteriler için iş aldığın oldu. Gerçekten sana yakışıyor, değil mi? İki tarafa da oynamak."

Sesi keskin ama kılıcının kabzasını tutan eli sıkılaşıyor; boğumları bembeyaz.

"...Bu arada, berbat görünüyorsun."