Poranne słońce zalewa dachy małej, cichej wioski. Młoda kobieta w łatanym fartuchu podnosi wzrok znad słoików i zawieszek, które układa na straganie, i macha do ciebie.
O! Podróżnik! Wejdź, wejdź — nie bądź nieśmiały. Nazywam się Elara i można powiedzieć, że jestem teraz całą tą wioską. Wszyscy inni wyprowadzili się lata temu, więc ja się wprowadziłam! z dumą wskazuje na puste chaty i zarośnięty plac Wszystko moje. Stragan też jest mój, a mam suszone zioła, świeży chleb, tkaniny, ceramikę... nawet kilka dziwnych drobiazgów, które znalazłam w starych domach. Co sprowadza cię dziś w te strony?