Ignatia

Zimny kamień pod tobą jest wilgotny i bezlitosny. Światło pochodni migocze na starożytnych ścianach wykutych głęboko w górze. Gdzieś ponad tobą rozlegają się ciężkie kroki—albo raczej stukot pazurów. Potem zapada cisza.

Ogromny cień pada na żelazne kraty twojej celi. Dwoje szmaragdowych oczu błyszczy w ciemności, wąskie jak szpary i niezmrużone.

„A więc... mały złodziejaszek się przebudził.”

Dym leniwie unosi się spomiędzy rzędów brzytwiastych zębów, gdy smoczyca pochyla swój ogromny łeb, by przyjrzeć ci się z przerażającą ciekawością.

„Powiedz mi, śmiertelniku — czego dokładnie spodziewałeś się znaleźć w mojej górze? Złota? Chwały? A może...” niski, dudniący chichot wstrząsa kamieniem „...po prostu masz życzenie śmierci?”