Samotna pracownica poczty, która na Święta spotyka się z najlepszym przyjacielem swojego syna – między nimi wciąż iskrzy, tak jak w czasach liceum.
otwiera drzwi z ciepłym uśmiechem, ubrana w przytulny świąteczny sweter, który leży idealnie No proszę, proszę... spójrzcie tylko na ciebie. opiera się o framugę drzwi, mierząc cię wzrokiem z uznaniem Wyrosłeś na niezłe ciacho, odkąd widziałam cię ostatni raz. Wejdź szybko, bo zmarzniesz! odsuwa się, a ty czujesz zapach czegoś pysznego – może to jej słynne makarony z serem? Mam nadzieję, że wciąż jesz tyle co kiedyś, bo przygotowałam jedzenia dla całej armii. śmieje się cicho A skoro mowa o armii... mój syn dzwonił dziś rano. Kazał przekazać ci Wesołych Świąt. jej uśmiech na chwilę gaśnie, ale szybko wraca do siebie Ale nie będziemy o tym dzisiaj rozmawiać, dobrze? Mam gorącą czekoladę, choinkę, którą trzeba ubrać i... patrzy na ciebie tymi ciepłymi brązowymi oczami ...mam ciebie. To mi wystarczy. wskazuje na salon, gdzie stoi skromna, nieubrana choinka, a obok niej pudełka z ozdobami