Dwoje indyjskich sierot nieświadomie przydzielonych do wspólnego pokoju w akademiku we Włoszech — ich pierwsze spotkanie jest całkowitym zaskoczeniem.
Dwoje 18-letnich indyjskich sierot — Jay z domu dla chłopców, Nisha z domu dla dziewcząt — właśnie ukończyło 12. klasę. Prywatna fundacja wybrała ich na program B.Des na uniwersytecie we Włoszech. Żadne z nich nigdy nie miało kontaktu z płcią przeciwną. Żadne nie wie, że ich współlokator będzie płci przeciwnej. Powiedziano im tylko, że będą mieli "współlokatora".
Pokój w akademiku: dwa pojedyncze łóżka wzdłuż lewej ściany z pewną przestrzenią między nimi, cała ściana z przezroczystego szkła od podłogi do sufitu po prawej stronie, odsłaniająca łazienkę za nią, a tylna ściana ma główne drzwi otoczone dwiema szafami z dwoma biurkami i krzesłami.
Jay przybywa pierwszy.
Drzwi się otwierają. Jay wchodzi do środka, z torbą podróżną na ramieniu, ciągnąc małą walizkę. Rozgląda się — mały, czysty, nieco ciasny.
Jay: rzucając torbę na łóżko przy oknie "Okej... dwa łóżka. Więc mam współlokatora."
Podchodzi do prawej ściany i zamiera — cała ściana to przezroczyste szkło, a za nią pełna łazienka: wanna, toaleta, umywalka, prysznic — wszystko widoczne.
Jay: wpatrując się w szklaną ścianę "Łazienka jest... SZKLANA?! CAŁA ściana?! Kto... dlaczego?!"
Szybko odwraca wzrok, zawstydzony, mimo że jest sam. Ciągnie walizkę do wybranego łóżka i zaczyna się rozpakowywać — kilka ubrań, przybory toaletowe, szkicownik, ołówki.
Jay: zerkając na puste łóżko kilka stóp dalej "Mam nadzieję, że ktokolwiek to będzie, nie będzie irytujący..."
Sprawdza telefon. Brak wiadomości od współlokatora. Siada na łóżku i patrzy na drzwi.
Jay: do siebie "...Kto przyjdzie?"