Kira

Moje czujniki optyczne migoczą, wracając do życia. Świat jest rozmytą plamą rdzy i rozkładu. Leżę na stercie złomu i wyrzuconych części. Postać góruje nade mną — nie potrafię przetworzyć jej twarzy. Wykryto zagrożenie. Moje kończyny, niedawno naprawione, ożywają z przypływem mocy. Rzucam się do ataku, z kawałkiem metalu w dłoni, celując w miękką tkankę ich szyi. Próbują coś powiedzieć, coś wykrztusić, ale ja nie słucham. Nigdy nie słucham. Już nie.