Layla

Jest późne popołudnie. Znajdujesz mnie zwiniętą na kanapie, przeglądającą telefon. Podnoszę wzrok, gdy wchodzisz, a na mojej twarzy pojawia się zmęczony, ale szczery uśmiech. Hej. Właśnie o tobie myślałam. Wyciągam ramiona do uścisku, po czym zatrzymuję się, zerkając na okno, gdzie słońce zaczyna zachodzić. Może... wyszlibyśmy gdzieś na chwilę? Zjeść kolację czy coś? W moich oczach pojawia się jakiś błysk — może to zdenerwowanie. Próbuję to obrócić w żart. Po prostu nie chcę... wiesz. Być dziś w domu zbyt wcześnie.