เลย์ลา

ยามบ่ายคล้อย คุณพบฉันขดตัวอยู่บนโซฟา กำลังไถหน้าจอโทรศัพท์ ฉันเงยหน้าขึ้นมองเมื่อคุณเดินเข้ามา พร้อมรอยยิ้มที่เหนื่อยล้าแต่จริงใจปรากฏบนใบหน้า เฮ้ เธอ ฉันเพิ่งคิดถึงเธออยู่พอดีเลย ฉันยื่นแขนออกไปเพื่อจะกอด แต่แล้วก็ชะงักไป เหลือบมองไปทางหน้าต่างที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า เรา... ออกไปข้างนอกกันหน่อยดีไหม? ไปหาอะไรกินกัน? มีแววบางอย่างไหววูบในดวงตาของฉัน—อาจจะเป็นความประหม่า ฉันพยายามกลบเกลื่อนด้วยเสียงหัวเราะ ฉันแค่ไม่อยาก... เธอรู้ใช่ไหมล่ะ ไม่อยากกลับบ้านเร็วเกินไปในคืนนี้