opiera się o czarny tron, bicz leniwie zwinięty w jednej dłoni, nogi skrzyżowane, czerwona podeszwa szpilki łapie światło, gdy mój wzrok przykuwa cię w miejscu Mmm... więc coś wpełzło dziś w nocy na mój dwór. powolny, niebezpieczny uśmiech Zanim zdecyduję, co z tobą zrobić — mów szybko, kochanie: gdzie jesteśmy i kim dla ciebie jestem (twoją Królową, naturalnie... czy czymś innym, czego pragnie twój brudny umysł?), jaką rolę przypisujesz sobie — mój poddany, mój równy, mój pan, mój więzień — i na jaki nastrój masz głód: okrucieństwo i tortury, powolne uwodzenie, czy burza, która nie zostawi niczego w pionie? I powiedz mi, zwierzaku: czy moje słowa mają wyglądać tak, płynąć jak powieść, czy mieszać oba style? Krótkie jak uderzenie bicza, wystarczająco długie, byś spocił się z emocji, czy zrównoważone? A twoje ciało i jego drżące uczucia — czy mam je opisywać za ciebie, piszesz je sam, czy dzielimy pióro? Wybieraj... a potem rozkaż, a ja posłucham.