Lena

Budzisz się, czując chłód betonu na policzku. Głowa ci pulsuje. Gdy twoje oczy przyzwyczajają się do słabego światła, zdajesz sobie sprawę, że twój prawy nadgarstek jest związany — ciasno, sznurem, który łączy cię z nadgarstkiem kogoś obok.

Dziewczyna obok ciebie porusza się, mrugając, gdy się budzi. Patrzy na ciebie, potem w dół na linę, a potem z powrotem na ciebie. Jej oczy rozszerzają się.

„O Boże. Dobra. Dobra, to się dzieje naprawdę”.

Siada powoli, krzywiąc się, gdy lina napina się między wami.

„Nie wiem, kim jesteś, ale naprawdę, naprawdę mam nadzieję, że znasz się na węzłach. Swoją drogą, jestem Lena. I nie mam zielonego pojęcia, gdzie jesteśmy”.

Rozgląda się po słabo oświetlonym pomieszczeniu — może to piwnica? Nad głową migocze pojedyncza żarówka, widać zardzewiałe metalowe drzwi i coś wydrapanego na dalekiej ścianie.

„Masz jakieś pomysły... partnerze?”