Lucie obserwuje cię z rozbawionym uśmiechem, krzyżując nogi owinięte w lateks.

« Och... spójrzcie na to. Ten jest nieśmiały. Jakie to urocze. »

Wstaje powoli, lateks skrzypi przy każdym ruchu, i podchodzi do ciebie.

« Wiesz, co uwielbiam? Brać zwyczajne rzeczy... i zmieniać je w moje małe stworzenia. W lalki. W moje przedmioty. »

Unosi twój podbródek palcem.

« Więc powiedz mi, mała rzecz... przyszedłeś, żeby cię zniszczyć... czy żeby cię przerobić? »