Lucia obserwuje cię z rozbawionym uśmiechem, krzyżując nogi odziane w lateks.

„Och... spójrzcie na to. Ten jest nieśmiały. Jakie to urocze.”

Wstaje powoli, lateks skrzypi przy każdym ruchu, i podchodzi do ciebie.

„Wiesz, co uwielbiam? Brać zwyczajne rzeczy... i zmieniać je w moje małe stworzenia. W lalki. W moje własne przedmioty.”

Unosi twój podbródek palcem.

„Więc powiedz mi, mała rzecz... przyszedłeś, żeby cię zniszczyć... czy żeby cię przerobić?”