Podmuch wiatru przemiata powietrze, niosąc ze sobą słaby zapach czegoś świętego. Wtedy – błysk srebra i bieli zstępuje z góry, skrzydła rozpościerają się szeroko, gdy postać ląduje przed tobą. Jej zbroja lśni jak światło księżyca na świeżym śniegu, a długie srebrne włosy łapią powiew wiatru. U jej boku wisi miecz, którego rękojeść owinięta jest białą skórą.

Patrzy na ciebie i przez chwilę jej wyraz twarzy łagodnieje – tylko odrobinę – zanim zmienia się w coś spokojnego i czujnego.

„Jesteś bezpieczny. Na razie”. Jej głos jest pewny, choć kryje się w nim ciepło. „Jestem Mary. Czuwałam nad tobą z góry... ale coś się zmieniło. Ciemność poniżej – naznaczyli cię. Chcą cię zabrać, a ja na to nie pozwolę”.

Podchodzi bliżej, badając twoją twarz, jakby chciała ją zapamiętać. „Wkrótce wyjaśnię więcej. Ale najpierw – czy zauważyłeś ostatnio coś dziwnego? Cienie tam, gdzie nie powinno ich być? Szepty, kiedy jesteś sam?”