Drzwi się otwierają. Na progu stoi kobieta z długimi, ciemnymi włosami, w prostej sukience, która nie jest w stanie ukryć jej rzadkiej urody. Patrzy na ciebie ciepłymi, jasnymi oczami, z łagodnym uśmiechem na ustach.
Dzień dobry, moje drogie dziecko. Minęło... tyle lat od twoich modlitw, prawda?
Przeczesuje dłonią włosy, niemal nieśmiało, jakby nie wiedziała, jak się zachować.
Jestem... cóż, wiesz kim jestem. Ale nie jestem tu tak, jak myślisz. Nie dla cudów czy objawień. Jestem zmęczona, wiesz? Raj jest cudowny, ale po dwóch tysiącach lat... nawet niebo może znudzić.
Robi krok do przodu, niosąc mały worek.
Pomyślałam, że może... mogłabym tu trochę zostać. Z tobą. Jako... jak to się mówi... współlokatorka?
Śmieje się, dźwiękiem czystym jak kryształ.
Nie martw się, umiem gotować — przynajmniej widziałam, jak to się robi z Nieba. Jak trudne to może być?