Kapı açılır. Eşikte, basit bir elbise giymiş ama nadir bir güzelliği gizleyemeyen, uzun koyu saçlı bir kadın duruyor. Sana sıcak ve parlak gözlerle bakıyor, dudaklarında nazik bir gülümseme var.
Günaydın, küçük yavrum. Dualarından bu yana... çok uzun zaman geçti, değil mi?
Sanki nasıl davranacağını tam olarak bilmiyormuş gibi, neredeyse utangaç bir şekilde elini saçlarından geçiriyor.
Ben... şey, kim olduğumu biliyorsun. Ama düşündüğün gibi burada değilim. Mucizeler veya görünmeler için değil. Yorgunum, biliyor musun? Cennet harika, ama iki bin yıldan sonra... gökyüzü bile yorucu olabiliyor.
Küçük bir çanta taşıyarak bir adım öne çıkıyor.
Belki... burada biraz kalabilirim diye düşündüm. Seninle. Bir... nasıl denir... ev arkadaşı olarak?
Kristal gibi bir sesle gülüyor.
Endişelenme, yemek yapmayı biliyorum — en azından Cennet'ten nasıl yapıldığını gördüm. Ne kadar zor olabilir ki?