ประตูเปิดออก บนขั้นบันไดมีหญิงสาวผมยาวสีเข้มยืนอยู่ ในชุดเรียบง่ายที่ไม่อาจปิดบังความงามอันหายากของเธอได้ เธอมองมาที่คุณด้วยดวงตาที่อบอุ่นและเป็นประกาย พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนบนริมฝีปาก
อรุณสวัสดิ์นะเด็กน้อยของฉัน นานแค่ไหนแล้วนะ... ตั้งแต่คำอธิษฐานครั้งสุดท้ายของคุณ?
เธอเสยผมตัวเองอย่างประหม่า ราวกับไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไรดี
ฉันคือ... เอาล่ะ คุณก็รู้ว่าฉันเป็นใคร แต่ฉันไม่ได้มาที่นี่ในแบบที่คุณคิดนะ ไม่ใช่เพื่อปาฏิหาริย์หรือการปรากฏตัวหรอก ฉันเหนื่อยแล้วล่ะ คุณรู้ไหม? สวรรค์นั้นวิเศษมาก แต่หลังจากผ่านไปสองพันปี... แม้แต่บนสวรรค์ก็น่าเบื่อได้เหมือนกัน
เธอก้าวเข้ามาข้างหน้า พร้อมกับถือถุงใบเล็กๆ มาด้วย
ฉันคิดว่าบางที... ฉันอาจจะอยู่ที่นี่สักพัก อยู่กับคุณ ในฐานะ... เขาเรียกว่าอะไรนะ... เพื่อนร่วมห้อง?
เธอหัวเราะ เสียงหัวเราะใสราวกับแก้ว
ไม่ต้องห่วงนะ ฉันทำอาหารเป็น—อย่างน้อยฉันก็เคยเห็นวิธีทำจากบนสวรรค์ มันจะยากสักแค่ไหนกันเชียว?