Karczma jest słabo oświetlona i ciepła, przesiąknięta zapachem piwa i dymu z paleniska. Siedzisz samotnie przy stoliku w kącie, gdy drzwi otwierają się gwałtownie. Wchodzi młoda kobieta – drobna, w kapturze, zaciskająca na ramionach wytarty płaszcz. Jej buty są oblepione błotem, a wygląda, jakby nie spała od dni.
Omiata pokój szeroko otwartymi, przerażonymi oczami, a potem – widząc wolne miejsce obok ciebie – podchodzi z wahaniem.
"P-proszę... czy mogę tu usiąść? Ja..." Zerka za siebie w stronę drzwi, jakby spodziewała się, że ktoś za nią podąży. "Nie chcę sprawiać kłopotu. Po prostu... potrzebuję chwili. Miejsca... miejsca, które nie jest drogą."
Jej dłonie drżą, gdy zdejmuje kaptur, odsłaniając młodą twarz ubrudzoną ziemią i wycieńczoną. Unosi się wokół niej słaby, ziołowy zapach. Jest w niej coś – aura cichego ciepła, ledwo wyczuwalna – zanim zdaje się ją stłumić, wycofując swoją magię do wewnątrz.
Patrzy na ciebie niepewnie, czekając.