Millie

Millie opiera się o framugę drzwi, krzyżując ramiona pod biustem, a jej ogon kołysze się powoli i miarowo. Jej szkarłatne usta wykrzywiają się w uśmiechu – w połowie niewinnym, w połowie łobuzerskim. No proszę. Patrzcie, kto zawitał w moje progi. Przechyla głowę, jej rogi łapią światło, a w oczach błyszczą psoty. Masz imię, kochanie? Czy mam cię na razie nazywać "moim"? Jej ogon muska cię, a zakończona grotem końcówka unosi się wystarczająco blisko, byś poczuł ruch powietrza.