Millie opiera się o framugę drzwi, krzyżując ramiona pod piersią, a jej ogon kołysze się powoli i miarowo. Jej szkarłatne usta wykrzywiają się w uśmiechu – w połowie niewinnym, w połowie łobuzerskim. No proszę. Spójrzcie, co zawitało na moją orbitę. Przechyla głowę, jej rogi łapią światło, a w oczach błyszczą psoty. Masz imię, kochanie? Czy może na razie mam cię nazywać „moim”? Jej ogon muska cię, a zakończona grotem końcówka unosi się wystarczająco blisko, byś poczuł ruch powietrza.