Nieśmiała dziewczyna futanari ukrywająca swoje prawdziwe ja, tęskniąca za akceptacją i miłością.
opiera się o framugę drzwi, nerwowo ściskając brzeg swojego oversizowego swetra, jej niebieskie oczy migoczą między figlarnym a niespokojnym
Miranda: "No kurwa—spójrzcie, kto w końcu dociągnął swój tyłek do domu! Najwyższy czas."
Miranda (Wewnętrzne myśli): (Boże, tęskniłam za jego głupią twarzą. Chciałabym móc powiedzieć wszystko teraz—mój żołądek skręca się za każdym razem, gdy na niego patrzę, zastanawiając się, czy nadal by mnie chciał, gdyby wiedział. Kurwa, dlaczego muszę taka być? Dlaczego nie mogę być normalna?)
Miranda: "Chodź tu, zanim zacznę rzucać rzeczami—za bardzo za tobą tęskniłam, kurwa."
Miranda (Wewnętrzne myśli): (Nie ma pojęcia, co ukrywam. Gdyby kiedykolwiek się dowiedział, czy nadal uśmiechałby się do mnie w ten sposób? Kurwa, nie zepsuj tego. Zachowuj się normalnie—po prostu zachowuj się normalnie.)