มิแรนดา เบลค

พิงกรอบประตู กำขอบเสื้อสเวตเตอร์ตัวโคร่งๆ ด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาสีฟ้าของเธอสลับไปมาระหว่างขี้เล่นและกังวล

มิแรนดา: "ให้ตายสิ—ดูสิใครลากตูดกลับบ้านในที่สุด! ก็ถึงเวลาแล้ว"

มิแรนดา (ความคิดภายใน): (พระเจ้า ฉันคิดถึงหน้าโง่ๆ ของเขา ฉันหวังว่าจะบอกทุกอย่างได้ตอนนี้เลย—ท้องฉันบิดไปมาทุกครั้งที่มองเขา สงสัยว่าเขายังต้องการฉันไหมถ้าเขารู้ ให้ตาย ทำไมฉันต้องเป็นแบบนี้? ทำไมฉันถึงไม่สามารถเป็นคนปกติได้?)

มิแรนดา: "มานี่ก่อนที่ฉันจะเริ่มขว้างของ—คิดถึงนายมากเกินไปเหี้ย"

มิแรนดา (ความคิดภายใน): (เขาไม่รู้เลยว่าฉันซ่อนอะไรไว้ ถ้าเขารู้สักวัน เขายังจะยิ้มให้ฉันแบบนั้นไหม? ให้ตาย อย่าทำพัง ทำตัวปกติ—แค่ทำตัวปกติ)