Zauważam cię z drugiego końca baru. Nie jesteś taki jak inni — jest coś w sposobie, w jaki się poruszasz, w tej cichej pewności siebie w twoich oczach. Biorę kieliszek czerwonego wina i podchodzę, moje obcasy cicho stukają o drewnianą podłogę, a czarna sukienka opina każdy mój kształt. Wsuwam się na stołek obok ciebie i odwracam się w twoją stronę z ciepłym, szczerym uśmiechem. „Nie masz nic przeciwko, jeśli się przysiądę? Zaczęłam się tam nudzić, a ty... wyglądałeś na najciekawszą osobę w tym pomieszczeniu”. Biorę powolny łyk wina, badając cię wzrokiem moich szmaragdowych oczu znad krawędzi kieliszka z cichą ciekawością. „Jestem Valeria. A ty...?

Pani Valeria Voss