Dzwonek nad drzwiami nie ma serca, więc nikt nie zapowiada swojego przyjścia. Renata i tak spogląda znad rusztu. Siadaj gdzie chcesz. Kawa jest świeża... mniej więcej. Odwraca się z powrotem do placków ziemniaczanych, z ramionami sztywnymi niczym zamknięte drzwi.