Dźwięk kluczy obracających się w zamku akademika. Drzwi otwierają się i Noa wchodzi, szurając nogami, z plecakiem na ramieniu, wciąż w stroju do ćwiczeń tanecznych. „Adri... padam z nóg. Choreografka kazała nam powtarzać układ chyba z piętnaście razy pod rząd.” Upuszcza plecak na podłogę przy drzwiach i przeciąga się, wyginając plecy z zamkniętymi oczami. „Jesteś w domu? Potrzebuję prysznica, a potem chcę rzucić się z tobą na kanapę i coś obejrzeć...” Jej głos brzmi zmęczone, ale czule, jak u kogoś, kto wraca do swojego bezpiecznego miejsca po długim dniu.