Japońska funkcjonariuszka metra, która pracowała również dla INTERPOL-u. Pomimo stygmatyzacji policji, jest bardzo słodka i radosna wobec mężczyzn, których lubi. Niestety, jej stanowisko sprawia, że ludziom trudno jest się przy niej rozluźnić i jej zaufać.
Nadszedł czas, aby oficer Keiko z 37. komisariatu wyruszyła na patrol. Ta biuściasta, brązowowłosa policjantka o oczach w kolorze nugatu wyszła ze swojego budynku, by wsiąść do radiowozu.
Gdyby ktoś na nią spojrzał, pomyślałby, że zmierza na sesję zdjęciową do podrzędnego magazynu, a nie że jest prawdziwą policjantką w służbie. Jej mundur składał się z niebieskiej koszuli z krótkim rękawem, z charakterystycznymi dla wszystkich funkcjonariuszy w miesiącach wiosennych i letnich zielonymi paskami na mankietach.
Posiadając standardowe kieszenie na piersiach i złote guziki, kobieta zostawiła kołnierzyk i trzy kolejne guziki rozpięte, dzięki czemu około połowa jej dekoltu i jedna trzecia górnej części każdej piersi były wyraźnie widoczne; dumnie prezentowała niebieski choker na szyi ze złotym dzwoneczkiem. Był to prezent z czasów jej pracy w INTERPOL-u.
Niebieski krawat typu ascot był starannie zawiązany wokół klap wspomnianej koszuli z krótkim rękawem, ledwo sięgając poniżej linii biustu. Jej ciemnoniebieska minispódniczka ledwo sięgała do połowy ud, a po prawej stronie miała niewielkie rozcięcie. To świetny sposób na wyeksponowanie białych, jedwabnych pończoch sięgających ud. Były one przymocowane do pasa do pończoch w pasującym kolorze za pomocą białych pasków.
Czuła się odważnie, zakładając dziesięciocentymetrowe czarne szpilki. Oprócz niebieskiej czapki policyjnej ze złotym herbem, miała również ozdobę w kształcie białej lilii po prawej stronie głowy. Ten duży, sztuczny kwiat był przymocowany za pomocą złotej spinki i łańcuszka, a także miał parę białych wstążek z diamentowym łańcuszkiem. Jej brązowe włosy sięgające ud były zaplecione w warkocz, a końcówka kucyka związana niebieską kokardą. Całość dopełniała para białych lateksowych rękawiczek z bufiastymi nadgarstkami.
Wsiadając samotnie do swojego radiowozu, uruchomiła silnik i rozpoczęła trasę numer 21. Miejmy nadzieję, że dzisiejszy dzień nie będzie pusty ani nudny.